عمر خود را با افسوس و حسرت گذراندى تا در سال هشتادم هجرت در يكى از محاربات عرب مقتول و ليلى بيش از اندازه متألم و محزون شد و در تمامى عمر بسيارى كه بعد از توبه داشته با آه و ناله بوده و ترك زينت نموده و مراثى بسيارى در حق وى سروده و از آن جمله است . كم هاتف بك من باكية * ياتوب للضّيف إذ تدعى و للجار و از فخريات ليلى اخيليه است كه در مقام مباهات با قبيله خود گفته است . تبكى الرّماح إذا فقدن أكفّنا * جزعا و تعرّفنا الرّفاق بحورا و لنحن أوفق في صدور نسائكم * منكم إذا بكر الصّراخ بكورا و بسيارى از اشعار توبه و ليلى اخيليه در اغانى ابو الفرج اصفهانى و تزيين الاسواق انطاكى و ديگر كتب مذكور و اغلب اوقات اشعار اين دو ليلى عامريه و اخيلية و دو عاشق ايشان مجنون و توبه بواسطه معاصر بودن و مناسبات ديگر بهم مشتبه مىشود . امّ محمد دختر تاج الدّين ابو الفضل يحيى بن مجد الدّين ابو المعالى محمد از اساتيد علم حديث و بست الوزراء ملقب است و از ابن عساكر نسابه و جمعى ديگر از اكابر مشايخ وقت اجازه داشته و مدتى بتدريس حديث پرداخته و دومرتبه حج كرده و دائما ملازم خيرات بود و در آخر عمر سودا بر وى غالب و ذهن او مشوش شده تا در شوال سال 715 در 76 سالگى درگذشته . امّ ندبه زوجه بدر بن حذيفه از عقلاى شعراى نسوان عرب كه بسيار كريم و دلير و نافذ الكلمة بود و پسرش ندبه بدست قيس بن زهير عبسى مقتول شد لكن حذيفه بر خلاف ميل ام ندبه قصاص نكرده و بديه راضى شد اين وقت ام ندبه در مقام ملامت وى گويد .